Część 1 – Stwórca

Czasami zastanawiałem się, co to znaczy być najdoskonalszym bytem w całym istnieniu. Do teraz nie uzyskałem odpowiedzi na to pytanie, bo czemu miałbym ją uzyskać? Wiedziałem wszystko, a skoro inteligencja była we mnie, to miałem również odpowiedź na to pytanie. Doskonale zdawałem sobie sprawę z tego co i kiedy robiłem. Wszystko co stworzyłem było doskonałe i funkcjonowało dokładnie tak jak chciałem.

Spójrzmy na te hormany, wielkie niebieskie plamy, które sączyły mądramy i przenikały przez nie, tak jak sobie tego życzyłem. Rozpłaszczały się wzdłuż i wszerz, czasami pulsowały, a czasami rozszerzały się do granic możliwości. Wiem, na ile mogły sobie pozwolić, bo w końcu sam je stworzyłem. Tak wielkie dzieło powodowało, że sam byłem wielki.

Po co były hormany? Zakrywały przestrzeń, którą mogłyby wchłonąć Kaloye. Stworzyłem je, jako przeźroczyste, nienajedzone jestestwo, żeby mogło pożerać inne istnienia poruszające się po mądramach. Jednakże stały się zbyt głodne i cały czas coś konsumowały. Uparły się na połykanie Ander, a ja tak bardzo ubóstwiałem te jasne świecące kropki. Nigdy nie zastanawiałem się, jak Andery żyły. Ilekroć koło nich przebywałem, miałem wrażenie, że odczuwałem narastające ciepło. Co prawda nie było ono tak mocne, aby mnie drażniło, lecz czułem, że coś mniejszego od nich mogłyby zranić.

Zazwyczaj Kaloye dostrzegałem za późno, bo szybko stały się przebiegłe. Nie na tyle, abym nie mógł ich dostrzec i coś zaradzić, ale byłem zbyt doskonały, aby uznać swoją porażkę. Niczego nie popsułem. Doskonała mądrość nie była w stanie tego zrobić. Kaloye zjadały Andery i nie przejmowały się moim zdaniem.

W tym celu stworzyłem Hormany, których głównym przeznaczeniem było powstrzymanie Kaloyów przed zjadaniem Ander. Coraz lepiej spełniały swoje zadanie, ale nie ukrywam, że część kaloyów zniszczyłem, z powodu ich nadmiernej liczby. Z tej destrukcji powstały Bole i Loye, które wysłałem w różne części przestrzeni. Bole trafiły na zewnętrzną warstwę pomieszczenia, natomiast Loye zostawały wewnątrz.

Kim był jeden i drugi? Bole przypominały wielki czerwony dym, który przykrywał Andery. Początkowo myślałem, że podobnie jak Kaloye również pochłaniają te jasne punkciki. Po dłuższej chwili zauważyłem, że nie zjadają, tylko wzmagają ich światło i przemieniają na piękny czerwony kolor, który koił moje oczy. Nie sądziłem, że potrafię tak się zaskoczyć. Co prawda wiedziałem, że byłem najmądrzejszą istotą, a mimo to wciąż siebie zaskakiwałem, jak moja mądrość była wielka. Bole były spokojne i tylko dryfowały po pomieszczeniu, natomiast Loye istniały, jako szybko poruszające się drobinki, które najczęściej łączyły się w wiry, ciągnące się przez całe pomieszczenie. Część z nich wypadała z wiru i leciała przed siebie poszukać miejsca, gdzie mogłyby wielbić moją doskonałość.

Właśnie. Kim byłem? Nie potrafiłem siebie określić. Wiem, że stałem się najdoskonalszym odzwierciedleniem tego co piękne, mądre i ogólnie wszystkiego co było kojarzone ze słowem naj, najwspanialszy, najdostojniejszy, najmądrzejszy, czy najpewniejszy. Wszystkie rzeczy, które stworzyłem były wielkie, choć wiedziałem, że nigdy nie dosięgną mojej wielkości. One były tylko dopieszczeniem mojej boskości i wspaniałości.

– Ouuu.

A cóż to wielkiego i niebieskiego rozpierzchło się po pomieszczeniu? Wyrzuciło z siebie niebieską plazmę, niczym Loy, po wybuchu Kaloya. A no tak, zapomniałem o Notanach. Są wielkimi niebieskimi kraterami dryfującymi wzdłuż i wszerz przestrzeni. Nie miały żadnego celu i po co je stworzyłem to sam się zastanawiałem. Po coś one były, inaczej pomieszczenie nie tworzyłoby kolejnych Notanów. Dopóki jakiś Kaloy ich nie pożre, to sobie tak fruwały i uprzykrzały moje wspaniałe i święte życie. Nie byłem na nie zły. Nie godziło mi się denerwować, ani jakkolwiek wyżywać na innych bytach. Były moim ucieleśnieniem, pochodziły ode mnie i to dzięki mnie żyły, mimo, że nie zdawały sobie z tego sprawy.

Dalsza część opowiadania poniżej

Jeżeli treść opowiadania Ci się spodobała i chciałbyś wpłynąć na rozwój świata literackiego, to serdecznie zachęcam Cię do sprawdzenia mojego Patronite. Kliknij w poniższe logo.

– Ej! Uważaj jak lecisz! Przeszkadzasz mi zachwycać się moim boskim miejscem.

Miałem na myśli jedną z tych dwóch durnych kul, które leciały przed siebie, nie wiadomo dokąd. Wiedziałem tylko, że lecąc ocierały się o mądramy, które wzmagały ich ciepło, aż w końcu płonęły. Wielki czerwony ogon ciągnął się za nimi i przez to wiedziałem, w którym etapie życia się znajdowały. Nazwałem je Hadrony i były nic nieznaczącymi bytami. Tylko mnie denerwowały i zakłócały mój ogląd na to co piękne. Wiem, że nierzadko spotykały się z innymi hadronami i dochodziło do wielkiego zderzenia. Coś je ciągnęło ku sobie. Może ten ogień miał w sobie jakieś właściwości przyciągające? Sprawdzę, to z czystej ciekawości. W tej chwili miałem wspanialsze byty do zachwycania się.

Musiałem przyznać, że miejsce, które stworzyłem, do chwili obecnej nie miało nazwy. Nazywałem je pomieszczeniem, chociaż nie wiedziałem, czy to dobra nazwa. Mimo, że to Bole wyznaczały jej koniec, to wiem, że za nimi dalej rozpościerał się pas nicości. Ciemność niewiadomego pochodzenia i przeznaczenia. Jakkolwiek nie nazwałem tego miejsca, to nie oddawała boskości tego co stworzyłem. Nazwa musiała odzwierciedlać wspaniałość, wielkość i wybitność podobną do mnie. To nie mogła być pospolita nazwa, którą mógłby zastosować każdy głupiec. Jeśli byle ignorant nadałby jej taką nazwę, to jak mógłbym czuć się wielki będąc przyrównanym do małego, tępego i bezrozumnego życia?

A może właśnie w tym tkwiła moja wielkość? Miałem się zrównywać do małego życia? Wątpię. Nigdy nie obchodziło mnie zdanie innych i nadal nie interesuje, bo co mogło o mnie wiedzieć małe nierozumne życie, które nie wiedziało tak naprawdę, skąd się wzięło i jak funkcjonowało.

No właśnie, skoro nie wiedziało jak funkcjonuje, to dlaczego miałoby mnie oceniać i to co wymyślę? Jak wiadomo, wszystko co stworzyłem jest wspaniałe, więc nawet, jeśli ktoś powiedziałby, że nie jest to wspaniałe, to dlaczego miałbym się tym przejmować? Tym właśnie różniłem się od innych bytów. Miałem doskonałą mądrość i wiedziałem co robiłem, a one nie.

– Od czego zacząć nadawanie nazwy tego miejsca?

Może od tego, po czym się poruszałem? Latałem po pustce wypełnionej mądrami. Nazwałem ich temu, bo przewodziły tym życiem, podobnie jak ja nimi. Co jeszcze tu było? Są Hormany, Andery, Kaloye, Bole i Loye, Notany, Hadrony. Wszystkie te nazwy były doskonale, ale znajdowały się w … pustce. Jednej wielkiej przestrzeni uzależnionej od ruchu mądram, no i oczywiście ode mnie.

Wychodziło na to, że najlepszą nazwą będzie pustka.

Albo nie. To nie była pustka, bo znajdowała się tutaj najdoskonalsza mądrość w mojej postaci. W takim razie to była pustka dla niewiedzących i nieświadomych życia, a dla świadomych nie znajdowało się tu nic ciekawego i godnego uwagi. Czyli dla takiego jak ja panowała tu nicość.

Nicość … Dobra nazwa. Niech zatem to miejsce od dziś nazywa się Nicością. Tak je będę nazywał i tak samo mogą nazywać je życia, które byłyby tak bardzo świadome, jak ja.

Jeśli spodobało Ci się ta część opowiadania, to zapraszam Cię do sprawdzenia powieści wydanych przeze mnie. Kliknij w poniższe logo, aby się przenieść do mojego sklepu.

Część 3 – Wiedźmy, Czarownice, Szeptuchy

Wracając do Misterium Wiedźm zastanawiała się, co Barwin chciał jej przekazać i dlaczego tak bardzo chciał, żeby odkryła prawdę.

Przybyła do znajomych jej miejsc. Przechodziła przez ostre, lecz niskie pagórki, później porywistym nurtem przepłynęła na południową część Królestwa Rozżarzonego Ognia, a nastepnie głównym traktem doszła do Wielkiego Lasu, gdzie na drugim końcu znalazła wierzbę z najbardziej rozłożonymi gałęziami. Podeszła pod nią i wcisnąwszy odpowiedni korzeń otworzyły jej się wrota, za którymi były schody prowadzące do Misterium Wiedźm.

Zszedłszy do głównego przedsionka zgromadzenia wokół unosił się zapach ziół i innych naparów. Kręciło się mnóstwo wiedźm, za którymi podążały adeptki. Niektóre z nich posiadały zwoje spisane na papirusie, a niektóre nosiły kociołki, od których wydobywały się opary ziół.

Przeszła do pokoju zielarskiego, gdzie znajdowała się Osetia wraz z innymi wiedźmami. Była najmłodszą ze wszystkich przewodniczących wiedźm. Wybrano ją, gdy ledwo przekroczyła trzydzieści wiosen, a to było dwadzieścia lat temu. Nadal zachowywała młody wygląd i nawet niejedna dziewczyna zazdrościła jej urody. Jej promienny uśmiech natychmiast poprawiał nastrój każdemu, któremu nie doskwierał. Choć większość jej towarzyszek ubierało się na biało, ona jako jedna z nielicznych miała niebieskie szaty i nigdy nie chodziła boso.

Promiennie się uśmiechnęła widząc Horę.

– Moja ulubiona adeptka wróciła. – Nie faworyzowała jej. Każda przyszła wiedźma była jej ulubionym adeptem. – Znalazłaś daturę.

– Tak przewodnicząco. – Pokazała jej koszyk pełen kwiatów datury.

– Jestem z ciebie dumna. – Podeszła i delikatnie chwyciła ją za szyję, niczym matka swoje ukochane dziecko, a następnie dała jej buziaka w czoło. Dbała, aby być blisko ze swoimi podopiecznymi. – Zatem już masz wszystko do sporządzenia maści na rytuał miotłowy. – To właśnie po nim adeptki poznawały już technikę latania na miotle.

Nim przeszła do sporządzenia maści cały czas w głowie siedziały jej słowa satyra.

– Zebrałam daturę w Bori. – Dostrzegła, jak Osetia wzdrygnęła się, kiedy usłyszała nazwę miasteczka. – Rozmawiałam tam z Barwinem i mówił tak, jakbyście się znali.

– Co powiedział? – Nie schodził z niej uśmiech, ale przybrał lekki odcień strachu.

A zatem się znacie. – pomyślała Hora.

– W skrócie, że jesteśmy stworzone do zabijania i podał tutaj za przykład ciebie.

Osetia głęboko westchnęła, choć uśmiech z niej nie schodził. Czuła, że najwyższy czas pozbyć się tego ciężkiego kamienia, który ciążył jej na sercu. Korzystając z okazji, że pozostałe adeptki i wiedźmy opuściły pomieszczenie rozpoczęła.

– Barwin ma mnie za co nienawidzić i nie będę tego ukrywać. Nikogo nie zabiłam – dodała widząc zestrofowaną twarz Hory – jednak nie uratowałam bliskich mu osób.

– On to tak powiedział, jakbyś je zabiła.

– Rozumiem jego oskarżenia, jednak zaznaczam, że nie zabiłam. To było tuż przed wybraniem mnie na przewodniczącą. Głównie szukałam wiedzy o naturze i jak funkcjonuje. Z racji, że jesteśmy, jakie jesteśmy, no to osoby do nas szybko trafiają, pewnie też to odczułaś w trakcie poszukiwania datury. – Odczuła. – I gdy przybyłam do Bori podszedł do mnie Barwin. Powiedział, że jego żona jest w błogosławionym okresie i za chwilę przyjdzie czas rozwiązania.

– Odebrałaś narodziny?

– Ostatnie dni tuż przed porodem widziałam, że Nestri, jego ukochanej, coś się dzieje. Nie potrafiłam wyjaśnić co, ale nagle stała się cała czerwona, wierciła się niekontrolowanie, nawet wyginała się w nienaturalny sposób. Nie wiedziałam skąd w niej przybyły takie siły. Barwin oczekiwał ode mnie, że coś zrobię, ale ja całkowicie spanikowałam. – Pierwsze łzy wylewała na policzki. – Naprawdę nie wiedziałam co się stało. Gdy pierwsza panika minęła próbowałam jakkolwiek jej pomóc, ale wyglądała, jakby coś ją opętało. Siła nieczysta, z którą nie miałam do czynienia. Potem nakazałam Barwinowi i jego ludziom pomóc mi związać jego żonę, bo uszkodzi dziecko.

– Zgodził się na to?

– Sam rozumiał, że sytuacja była wyjątkowa. Przywiązaliśmy ją do łóżka tak mocno, jak tylko mogliśmy. Jednak ona wciąż się szarpała. Spoglądał na mnie, widząc we mnie kogoś, kto pomoże. To był mój pierwszy poród i nic w nim nie było normalne, tak jak uczyła nas Branhilda. – Poprzedniczka Osetii na stanowisku przewodniczącej Misterium Wiedźm. – Intuicja podpowiadała mi, że naturalnie ona nie urodzi, ale uparcie jej zaprzeczałam.

– Czemu nie zaufałaś swojej intuicji?

– Hora naprawdę nie wiem. – Teraz łzy lały się z niej strumieniami. – Nie umiem tego wyjaśnić. Nic wtedy nie było normalne, to i intuicja nie podpowiadała dobrze. Tak sobie to wytłumaczyłam. Jednak nie poddawałam się, bo trzeba było pomóc Nestri. Czekaliśmy do dnia rozwiązania i w końcu wody z niej odeszły, tylko były jakieś zielone, w ogóle nie przeźroczyste, tak jak uczyła nas Branhilda. Wtedy po raz drugi spanikowałam, a w międzyczasie Nestri walczyła. Próbowaliśmy jej powiedzieć, że właśnie rodzi, ale do niej nic nie docierało, dalej była w swoim amoku.

– To jak urodziła?

– Nie urodziła – zaprzeczyła nim Hora domyśliła się odpowiedzi. – Próbowałam wydobyć z niej dziecko poprzez cięcie, jednak … w ten sposób dopuściłam do jej śmierci. – Po tym wyznaniu już szlochała. – Próbowałam ją ratować, ale zabiłam i ją i ich dziecko. Dopuściłam do tragedii, która za Barwinem ciągnie się do końca życia i za mną również.

– To nie twoja wina.

– A czyja? – Zaatakowała ją zrozpaczona. – Gdybym wtedy posłuchała swojej intuicji, ona na pewno by przeżyła. Gdybym wcześniej otwarła jej brzuch, wtedy uratowałabym i dziecko i Nestri, a tak to zabiłam je obie.

Horze też zbierały się łzy współczucia. Nigdy nie słyszała o tej historii. Traktowała ją, jako nieomylną pod wieloma względami, a wyszło, że jej bezbłędność miała swoją cenę i to wysoką. Czule ją przytuliła i pozwoliła wypłakać wszystkie jej łzy.

Po dłuższej chwili uspokoiła się.

– Dziękuję Hora, że mnie wysłuchałaś i nie oceniałaś.

Nie potrafiła oceniać. Jak mogłaby oceniać w tej sytuacji, skoro sama nie wiedziałaby co zrobić? Rozumiała, dlaczego Osetia wymagała od nich, aby zawsze opierały swoje działania na intuicji.

– Nie próbowałaś jakoś rozmówić się z Barwinem?

– Nie dał mi szansy. Wszystko zrzucił na mnie, przeklął mnie i rozkazał nigdy nie pokazywać się w pobliżu jego miasteczka inaczej skaże mnie na śmierć. Usłuchałam. Wiedziałam również, że to dla mnie była ostatnia podróż. – Na twarz wrócił jej promienny uśmiech. – Dlatego jestem tutaj i pomagam wam byście były lepszymi wiedźmami, niż ja.

– Przecież to niemożliwe. – rzekła Hora.

– Dlatego udowadniam, że jednak jest możliwe. – rzekła promiennie. – Właśnie ty jesteś jednym z takich przykładów. Przygotuj się do rytuału, dziś oficjalnie staniesz się wiedźmą.

– Przewodnicząco. – zatrzymała ją, kiedy zmierzała do swoich obowiązków. – Barwin powiedział mi jeszcze, że sztuka latania na miotle to jest fikcja i mówił to z takim przekonaniem, jakby to ja była głupia i wierzyła w bajki.

Zmarszczyła czoło.

– Naprawdę tak powiedział? Rozumiem jego nienawiść do mnie, ale to już zakrawa o kłamstwa i insynuacje. Podczas rytuału przekonasz się, że to są jego fanaberie.

Taka zdecydowana i konkretna odpowiedź powinna ją uspokoić, ale intuicja podpowiadała jej, że kłamała. Nie rozumiała skąd pojawił się taki zdecydowany głos sprzeciwu. Nigdy nie dała jej powodów, aby zwątpić w jej prawdomówność, a po jej wywodzie, wręcz poczuła drzemiący w niej ból z powodu straty Barwina.

Tak podpowiadał jej rozsądek, jednak im dłużej nad tym myślała, tym mocniej parzyły ją kwiaty ostropestu, który trzymała w kieszeni.

Dalsza część opowiadania poniżej

Jeżeli treść opowiadania Ci się spodobała i chciałbyś wpłynąć na rozwój świata literackiego, to serdecznie zachęcam Cię do sprawdzenia mojego Patronite. Kliknij w poniższe logo.

Przygotowywała maści z wykorzystaniem bielunia, szaleju, blekotu oraz ściągnęła z kłosów zboża buławinkę czerwoną. Do tego wszystkiego dodała kwiaty datury i za pomocą tłuczka gniotła je aż powstała maź, którą rozpuściła w oleju. Pokazała ją Osetii, na co ona skinęła głową.

Jednak w trakcie jej przygotowania cały czas miała w głowie słowa Barwina, a Ostropest coraz bardziej przeszkadzał jej w rękach. Zrozumiała, dlaczego darzył je nienawiścią, jednak z jakiegoś powodu dał jej ostropest.

Nie wiedziała co zrobić, lecz wzięła się do roboty i zgniotła kwiaty ostropestu plamistego, aż w końcu powstał wyciąg, który przelała do fiołeczki.

– Za chwilę rozpoczynamy rytuał. – zagaiła do niej Osetia, gdy zbierała wszystkie uczestniczki.

Kiwnęła głową i schowała fiolkę do kieszeni. Wyszły na pola pełne zielonych łąk. Do najbliższego miasta było bardzo daleko i nikt nie zapuszczał się w pobliskie rejony. Zbliżał się wieczór, kiedy zbierały się inne ważniejsze wiedźmy. Do Osetii dołączyły Akra, nauczycielka zielarstwa, Brit, nauczycielka emocji, Lona, nauczycielka ezoteryki i iluzji, czy Brama, która uczyła podstaw magii. Wokół nich zebrały się wiedźmy te młodsze i te starsze, a przyszłe wiedźmy, w tym Hora, stały wyróżnione w oddzielnej grupie.

To jest ten moment, na który czekała całe życie. W końcu dowie się, w jaki sposób można latać na miotle. W końcu będzie mogła nieść pomoc na czas i już do nikogo się nie spóźni. Taki przyświecał jej cel, kiedy wstępowała do misterium czarownic.

Osetia wyszła na środek rozpoczynając przemowę.

– Drogie koleżanki, jesteśmy tutaj, ponieważ w nasze grono przyjmujemy nowe wiedźmy. Każda z nich jest gotowa, żeby przejść inicjację i stać się wiedźmą. – Spojrzała w stronę przyszłych wiedźm, których oprócz Hory było jeszcze kilka. – Drogie adeptki podczas lat szkoleń wykazaliście się determinacją, miłością, a przede wszystkim współczuciem tak bardzo potrzebnym w dzisiejszym świecie. Dlatego uznałyśmy, że jesteście gotowe, aby stać się jednymi z nas i pomagać ludziom. W imieniu całego naszego zgromadzenia chciałabym wam pogratulować.

Klaskała, rozpoczynając tym samym burzę oklasków. Później uciszyła wszystkich.

– W takim razie posmarujmy nasze miotły i rozpocznijmy rytuał.

Ani słowa nie wspomniano o lataniu na miotle. Wciąż nazywano to rytuałem. Choć Hora cieszyła się wyróżnieniem, tak jednak wciąż czekała na wyjaśnienie w jaki sposób lata się na miotle. Wzięła stworzone maści i nałożyła grubą warstwę na trzonek miotły, tak samo jak zrobiły to pozostałe adeptki oraz wiedźmy będące przy Osetii.

Następnie, to co się stało zaskoczyło samą dziewczynę i pozostałe adeptki. Każda z wiedźm zrzuciła odzienie wierzchne i pochwyciwszy miotłę do ręki wsadziły je między krocze. Pozostałe adeptki równie dziwnie patrzyły na to i potrzebowały dłuższej chwili, żeby się przemóc. Pomagał w tym pełen zrozumienia uśmiech Osetii i pozostałych wiedźm.

Hora jako ostatnia ściągnęła z siebie odzienie, odsłaniając swoje ciało. Nim pochwyciła miotłę wyciągnęła również fiolkę z wyciągiem z ostropestu. Włożyła miotłę między krocze i podobnie jak pozostałe adeptki czekała.

Widziała, jak niektóre wiedźmy zaczynają się kiwać, a niektóre wręcz traciły czucie na nogach. Tak samo działo się z Osetią. Adeptki po dłuższej chwili też się chwiały, początkowo nieznacznie, ale później coraz bardziej i bardziej.

Nagle się o tym przekonała. Miała wrażenie, że jej świat zaczął wirować. Ziemia stała się jakaś płynna i stopy się w niej zapadały. Spoglądała na inne adeptki i wiedźmy i zamiast nich widziała jakieś przyjazne postacie. Jedne przypominały rusałki ze skrzydłami, inne jeszcze miały wystawione rogi na głowie przypominając tym samym jednorożce, a jeszcze innym gałki oczne przypominały wielka plamę koloru jasnego, najczęściej żółtego lub pomarańczowego.

– Hora, ale masz piękne skrzydła.

Dotknęła ją jedna z adeptek na co dziewczyna upuściła miotłę i odskoczyła przestraszona. – Jakie skrzydła? O czym ty mówisz? Przecież jestem człowiekiem takim samym jak ty. – Pomyślała, a następnie spojrzała na łąkę, gdzie Osetia wraz z pozostałymi wiedźmami biegała po łąkach radośnie śpiewając, skacząc i nie przejmując się niczym.

Gdy miotła spadła halucynacje, które dopadły Horę nie przybierały na sile, ale też nie słabły. Jednak udało jej się zachować na tyle świadomości, żeby przypomnieć sobie o fiolce z ostropestu. Natychmiast go otworzyła i wypiła całą jego zawartość.

Z biegiem czasu wirujący świat spowalniał. Kręcenie w głowie ustawało, na korzyść narastającego bólu głowy. Gdy świat przestał wirował odnosiła wrażenie, jakby cały czas ktoś tłuczkiem walił ją po głowie, a gdy zmysły z powrotem się wyostrzyły spoglądała na rytuał, który przybierał teraz postać skaczących i weselących się wiedźm. Każda z nich miała miotły przy sobie i wyglądały, jakby były w innym świecie.

– Chwileczkę, a gdzie latanie na miotle? – spytała, lecz jej pytania nikt nie usłyszał. – Dlaczego nie latacie?! – krzyknęła, na co początkowo nikt nie zareagował. Podbiegła do nich i złapawszy pierwszą z nich powtórzyła pytanie.

– Przecież latamy Hora, nie widzisz nad jakimi przestworzami się znajdujemy?

Dziewczynę zgięło. Podbiegła do kolejnej, lecz odpowiedziała jej tak samo, później do jeszcze jednej i dostała tę samą odpowiedź. Nie mogąc zrozumieć co się dzieje złapała Osetię, która spokojnie i zrelaksowana jej odrzekła.

– Właśnie jestem na przestworzach i latam między chmurami. Chodź dołącz do mnie.

Cały czas stała na ziemi, biegała i skakała. Przewodnicząca wyciągnęła do niej rękę, ale Hora nie pochwyciła niej, na co Osetia nie przejmując się jej odmową skakała między kłosami zbóż i traw.

Odpowiedź Osetii zgięła dziewczynę. Patrzyła na rytuał, który polegał na skakaniu, bieganiu pod wpływem halucynacji powstałych z maści.

Historia o lataniu okazała się wielkim kłamstwem.

Jeśli spodobało Ci się ta część opowiadania, to zapraszam Cię do sprawdzenia powieści wydanych przeze mnie. Kliknij w poniższe logo, aby się przenieść do mojego sklepu.

Część 2 – Wiedźmy, Czarownice, Szeptuchy

Przyszło do niej dwóch postawnych mężczyzn nie zadowolonych z przydzielonego im zadania. Wyszli z miasteczka. Spacerując w pobliżu palisady wypatrywała jakiegoś sznura korników wchodzących do miasta. Dotykając ziemi wyczuła wilgoć. Trawa też leżała, jakby wcześniej była przygnieciona ogromnym ciężarem.

– Czujecie wilgoć?

– Tak, to normalne, kiedy rzeka wylewa, to dochodzi aż pod mury.

Spojrzała w tamtą stronę i rzeczywiście za lasem płynęła rzeka. Z daleka wydawało się, że nie miała silnego nurtu, aby zalać zarówno cały las i dotrzeć aż pod palisadę.

– Jak często wylewa rzeka?

– Mniej więcej raz na kwartał.

To by tłumaczyło, dlaczego w pobliżu nie ma żadnych zwierząt, jednak owady powinny uprzykrzać życie mieszkańcom. Miały idealne ku temu warunki, a mimo to ich nie było. Dlaczego? Podeszła do lasu próbując poznać odpowiedź. Silne drzewa mające twardą podstawę trzymały się bez oporów, te słabsze oparły się wodzie i zaczynały pękać. Poszukiwała wśród nich korników, lecz nigdzie żadnego nie było. Nie były zainteresowane tego rodzajem drewna, ale za to konsumowały te, które było w Bori.

– Co je wyróżnia? – spytała samą siebie.

Obserwując poszczególne drzewa zauważyła jedno z cienkim pniem twardo trzymało się podłoża. Podeszła do niego i oparłszy się o nie szybko przechyliło się w inną stronę. Popchała mocniej, na co drzewo z łatwością poddało się jej sile.

– Macie linę ze sobą? – Jeden z nich wyciągnął gruby powróz. – Możecie przywiązać go wokół drzewa, a następnie pociągnąć tak bardzo, jak to możliwe?

Przywiązali wokół drzewa i ciągli w drugą stronę, tak, że jej korony drzew aż sięgały ziemi. Odsunąwszy się na bezpieczną odległość puścili ją, a drzewo przechylało się z jednej strony na drugą, ale nie ułamało się. Powtórzyli eksperyment jeszcze kilkukrotnie i za każdym razem drzewu nic się nie stało. Zdziwili się zarówno jej pomocnicy, jak i ona sama. Po raz pierwszy miała do czynienia z tak twardym a jednocześnie tak giętkim drewnem. Wyciągnęła nóż i po długiej walce z korą pnia odłupała jego część.

Zbliżała się wieczorna pora, kiedy wrócili do miasteczka. Tuż przed wejściem do niego czekał Barwin, którego tym razem wyminęła nie składając żadnych wyjaśnień. Weszła do świątyni i położyła drewno tuż przy siedlisku korników znajdującym się najbliżej ołtarza. Później wsypała do sakiewki kilkanaście korników i wróciła do lasu, gdzie położyła je przed uciętym drewnem. Dopiero, kiedy ponownie wróciła do miasteczka rzekła do zarządcy.

– Skoro korników nie chcecie przegonić, to może mam inne rozwiązanie. Muszę jedynie przekonać się, czy korniki jedzą ten typ drewna.

Nie czekając na jego odpowiedź wróciła do gospody Karina, gdzie po zjedzeniu sytej kolacji usnęła czekając na jutrzejszy dzień.

Wstała przed nastaniem świtu. Chciała jak najszybciej sprawdzić, czy korniki lubią ten typ drewna. Weszła do świątyni i nie zauważyła, aby nawet kawałek był nadgryziony. Skupiły się na drewnie znajdującym się wokół świątyni. Wybiegła z niej i pędem ruszyła do giętkiego drzewa. Dobiegłszy do niego również zauważyła, że nie zostało naruszone przez insekty.

Miała rozwiązanie, teraz musiała je przekazać Barwinowi, a co oni z tym zrobią, to już nie jej sprawa. Wróciła do miasteczka i dostrzegłszy, że jego zarządca krząta się po okolicy zaczepiła go.

– Mam rozwiązanie. – zaczęła bez ogródek. – Musicie zmienić drewno z którego budujecie domy.

Satyr niechętnie spojrzał na nią, zmuszając go do kosztownej renowacji domów.

– Jesteś przekonana, że to drewno nie będzie się łamało i domy nie będą się zapadać?

– Możesz spytać tych, którzy byli wtedy ze mną, to ci powiedzą, jakim próbom je poddaliśmy.

Wciąż przetrawiał jej rozwiązanie. Cokolwiek o niej niemiłego myślał, to musiał przyznać, że to rozwiązanie było rozsądne. Oczywiście, jeśli się powiedzie.

– Dziękuję, powiesz co to za drewno? – Podała mu kawałek. – Palma zwyczajna. Sprawdzimy ją.

– A co z naszą umową? Miałeś mi powiedzieć, gdzie znajdę Daturę.

Satyr zlustrował ją groźnym spojrzeniem. Wiedźma śmiała go o coś prosić? Początkowo chciał na nią wyskoczyć, jednak przypomniał sobie o zawartym układzie.

– Za tymi górami. – Wskazał pasmo gór będących za rzeką. – Tam jest mnóstwo datury.

Skinąwszy głową bez pożegnania opuściła miasteczko. Przeszła przez las, następnie przeprawiła się przez rzekę, a później przed samymi górami znów był las w którym się zatrzymała. Zebrała jagody z pobliskiego krzewu, upolowała małego zająca, a następnie oprawiwszy go zjadła. Nim ruszyła dalej pobyła jeszcze chwilę w tym lesie. Dźwięk natury uspokajał ją, zwierzęta do niej lgnęły i ona do nich również. Wiedziała, że mają więcej empatii, niż ludzie i chociaż zabiła jednego z nich, to nie przeraziła tym pozostałe. Osetia, przewodnicząca misterium wiedźm, natychmiast zrugałaby ją za zabijanie zwierząt, jednak samo spożywanie warzyw i owoców nie wystarczało jej. Zawsze była głodna, nawet po solidnej ilości warzyw, dopiero jak posiłek doprawiła mięsem, wtedy była pojedzona. Gryzło ją sumienie z tego powodu, lecz nie dała rady oszukiwać swojego ciała.

Wypocząwszy i zjadłszy solidnie wstała i zmierzała w dalszą drogę. Zwierzęta przechodziły w jej pobliżu nie zważając na to, że jest człowiekiem. Nawet malutki skowronek wylądował na jej ramieniu, na co czule i delikatnie pogładziła go po grzbiecie. Szeroko się uśmiechała, ponieważ zapowiadał się dobry dzień.

Wyszła na szczyt pobliskich gór i musiała przyznać, że widok na Bori oraz to co było wokół niego, a także na połacie lasów znajdujących się po drugiej stronie gór, robiły wrażenie. Jednak nie widziała żadnych krzewów datury. Miała nadzieję, że Barwin jej nie oszukał i znajdzie to po co przyszła. Z drugiej strony nie powiedział dokładnie gdzie za górami, jednak dookoła niej był niekończący się las, więc gdzie wśród nich miałyby wyrosnąć krzewy datury?

Jej instynkt nie wyczuwał kłamstwa w jego słowach, więc zszedłszy ze szczytu rozpoczęła poszukiwanie rośliny. Dostrzegła, że po drugiej stronie las był tak jakby martwy. Rosły tutaj same drzewa iglaste, nigdzie żadnych krzewów, igły, które spadały z koron drzew szybko wysychały i nawet zwierzęta jakby się pochowały.

– Nie podoba mi się ten klimat. – rzekła Hora, która z coraz to większą obawą obserwowała to otoczenie. Przemierzała przez nie, próbując odpowiedzieć sobie, czemu życie tutaj umarło. Musiała mieć pewność, że jest to normalna część życia w tych okolicach. Nawet wyschnięte lądy posiadały swój krąg życia, a tutaj wyglądało, jakby ktoś na siłę go zaburzył.

Jeśli tak, to pewnie za chwilę zrozumie czemu.

Dalsza część opowiadania poniżej

Jeżeli treść opowiadania Ci się spodobała i chciałbyś wpłynąć na rozwój świata literackiego, to serdecznie zachęcam Cię do sprawdzenia mojego Patronite. Kliknij w poniższe logo.

Spacerując po lesie pojawiło się pierwsze mniejsze drzewko, którego liście występowały na samej koronie, a spod liści ciągnęły się w dół kwiaty przypominające kielichy z zaostrzonymi końcówkami. Przybrały one kolor czerwony i gdy przystawiła do nich nos to wręcz ją mocno odrzuciło, a przez chwilę czuła się sparaliżowana i nie mogła się poruszyć. Jej twarz natychmiast zzieleniała, nozdrza próbowały pozbyć się trucizny, a w żołądku czuła, jakby powstało tornado, którego efektem było zwrócenie pozostałości po śniadaniu.

Po dłuższej chwili walki z oparami kwiatów w końcu wróciła do pełnej sprawności. Wiedziała z czym miała do czynienia i gdy to zrozumiała, z powrotem przybrała wesoły wyraz twarzy. Znalazła tak bardzo potrzebną daturę, nim zaczęła zbierać jej kwiaty założyła chustę na głowę przykrywając oczy, nos i usta, a na ręce ubrała rękawice.

– Znalazłaś.

Natychmiast odwróciła się w stronę źródła dźwięku podnosząc ręce w obronnym geście. Poznała ten głos, a gdy ściągnęła chustę miała potwierdzenie swoich przemyśleń.

– Barwin? Co tutaj robisz?

– Zastanawiałem się, czy znajdziesz tą trującą roślinę i dasz nam święty spokój.

– Dlaczego mnie tak bardzo nie lubisz? Co ja ci takiego zrobiłam? Pomogłam z walącymi się domami, a ty nadal traktujesz mnie z niechęcią, a wręcz z nienawiścią.

– Każda wiedźma jest zagrożeniem dla tego świata i należy was jak najszybciej wytępić.

– A to z jakiego powodu? Chyba nie dlatego, że pomagamy innym tak jak umiemy?

– Wasza pomoc to jest spłacanie długu, poprzez wasze krzywdy, które wyrządziliście.

– O jakich krzywdach ty mówisz? Chyba nie masz na myśli tych …

– Nie! Nie mam  na myśli walących się domów! A to ile istot żeście zamordowały i mordujecie nadal.

Przyszła wiedźma zbladła. Wiedziała, że nigdzie nie jest mile widziana i różne uwagi na swój temat słyszała, jednak po raz pierwszy ktoś oskarżył ją o morderstwo.

– O czym ty mówisz? – uspokoiła się.

– O czym ja mówię? Doskonale powinnaś wiedzieć, kto cię uczy na wiedźmę. Stworzone jesteście do zabijania.

– Możesz mówić konkretnie, a nie uraczać mnie ogólnymi stwierdzeniami? – rzekła spokojnie wiedząc, że satyr skrywa wielki ból w sobie, który wyrządziła jedna z wiedźm. Próbowała mówić tak łagodnie, jak tylko potrafiła. – Nie wiem co się stało – wykonała krok w jego stronę – nikogo nie będę bronić, ani usprawiedliwiać – kolejny krok, na który Barwina zamurowało – jednak powiedz mi, o czym mówisz, ponieważ chciałabym wiedzieć skąd ta nienawiść?

Satyra zagięła delikatność przyszłej wiedźmy. Wiedział, że są mądre i parają się magią i choć nie wiedział skąd pochodziła ich wiedza, to jednak zawsze podpowiadały mądrze.

– Podchodzisz mnie jakoś, chcesz abym powiedział co się stało, tylko po to, aby wszystkiemu zaprzeczyć prawda? Cały czas to robicie, a potem atakujecie w czuły punkt.

Zatrzymała się.

– Wiesz dlaczego chcę zostać wiedźmą? – Zdziwiła go tym pytaniem, lecz nie przerywała. – Kiedy byłam mała pomagałam rodzicom w pracach domowych. Byli radosnym i zgodnym małżeństwem, choć nie idealnym. Pewnego dnia była burza i piorun uderzył w nasz domek, z racji, że był drewniany, to ogień szybko go zajął. Uderzenie było na tyle silne, że mama i tata momentalnie stracili przytomność. Wbiegłam do domu i próbowałam ich wyciągnąć, ale z racji, że miałam sześć lat to nie miałam siły. Mimo to siedziałam w płonącym domu i próbowałam jakkolwiek im pomóc. Mało sama nie spłonęłam. – Podciągnęła długą tunikę i odwróciła się do niego plecami, pokazując mu blizny z oparzeniami. Ze skrzywionym grymasem odwrócił głowę.

– Co się działo dalej? – zapytał z przestrachem obawiając się dalszej historii.

– Krzyczałam o pomoc, ale nikt mnie nie usłyszał. Dopiero po dłuższej chwili, jakiś przypadkowy mężczyzna zauważył płonącą chatę i podbiegł na pomoc. Wpadł do środka i wyciągnął nas wszystkich. Ja przeżyłam, rodzice nie.

– Przykro mi. – rzekł Barwin, który nie wiedział jak się zachować w tej sytuacji.

– Ja nie dostałam tej pomocy, której tak bardzo potrzebowałam. – Odetchnęła wyrzucając z siebie ten ciężar. – I temu czuję potrzebę pomocy na czas, aby nikt nie otrzymał jej za późno.

Zmienił temat.

– Do czego potrzebujesz datury? Przecież to trująca roślina i mało sama nie umarłaś od jej oparów.

Wychodziło, że obserwował ją od dłuższej chwili.

– Potrzebuję jej, bo to ostatni składnik potrzebny do latania na miotle.

Barwin lekko się uśmiechnął.

– Latanie na miotle? Czy ty mówisz poważnie?

– Tak, co w tym niepoważnego?

– Przecież już wiadomo, że latanie na miotle, to jest bujda uprawiana przez bajarzy. Nigdy nikt nie latał.

– Bzdura, wielokrotnie w zapiskach w misterium czarownic mieliśmy informacje o lataniu na miotle uprawiane przez nasze koleżanki.

– To dlaczego nie ma żadnej wiedźmy, a nawet kogokolwiek, kto latałby na miotle? – Nad tym dziewczyna nigdy się nie zastanawiała i nie miała odpowiedzi. – Właśnie. To jest bzdura, w którą już nikt nie wierzy.

– Rozumiem, że masz dowody popierające twój osąd?

– Nie mam. – Spod pazuchy wyciągnął jej kilka kwiatów małej fioletowej roślinki z kolcami.

– Po co mi ostropest plamisty?

– Przekonaj się na własnej skórze na czym polega to latanie na miotle. Kiedy już przygotujesz wywary z datury i innych składników, to nim zacznie działać wypij wywar z ostropestu. Zobaczysz całą prawdę o lataniu.

Następnie odszedł zostawiając Horę zamurowaną. Nie dowiedziała się, co wiedźmy mu złego zrobiły, a dokładniej, co Osetia mu zrobiła. Wspomniał o niej. Zastanawiała się, co takiego mogło ich poróżnić?

Zerknęła na kwiat ostropestu. Po co go jej dał? O czym miała się przekonać? Czemu nie wierzył w umiejętność latania na miotle? Przecież od wielu lat jest to praktykowane w misterium wiedźm. Nigdy nie uczestniczyła w pokazie latania dokonywanym przez jej siostry i inne wiedźmy, jednak wstęp miały tylko wiedźmy.

Przed nią pierwszy rytuał latania na miotle. Nie mogła się go doczekać, choć równie mocno chciała poznać odpowiedzi na pytania, które cały czas siedziały jej w głowie.

Jeśli spodobało Ci się ta część opowiadania, to zapraszam Cię do sprawdzenia powieści wydanych przeze mnie. Kliknij w poniższe logo, aby się przenieść do mojego sklepu.

Część 1 – Wiedźmy, Czarownice, Szeptuchy

Hora długo poszukiwała Bori. Momentami miała wrażenie, że miasto jest wręcz mityczne, bo gdziekolwiek nie pytała o nie, nikt nic nie wiedział. W końcu w jednej z prowincji Królestwa Rozżarzonego Ognia dowiedziała się o nim, że znajdowało się tuż przed górami Słońca. Były naturalną granicą między królestwem, a dzikimi ludami. Jak zrozumiała z relacji innych Bori było miastem odludnym i nieczęsto odwiedzanym przez przybyszy. Z tego względu domyśliła się, że mieszkańcy nie będą na nią przychylnie patrzyli, zwłaszcza, że jest uczennicą z Misterium Wiedźm.

Przeszła przez Płaskie Wzgórza i widziała miasto założone na podstawie koła. Wokół niego postawiono drewnianą palisadę, powyżej której wystawały dachy domów. Przed wejściem do miasta stało dwóch wysokich strażników.

– Nie wejdziesz niewiasto. – rzekł jeden z nich, gdy zbliżała się pod mury miejskie.

– Potrzebuję tylko uzyskać informację i już mnie nie ma.

Zlustrował ją z góry na dół.

– Podwiń rękawy. – Niechętnie je podwinęła. – Wiedźm nie wpuszczamy.

– Nie jestem wiedźmą, tylko uczennicą, mam jeden pierścień wokół ramienia nie dwa. – Wskazała swoje blizny po oparzeniach. Każda uczennica musiała mieć wypalony pierścień wokół ręki, żeby wiedziała o swoim celu życiowym.

– Czy ja mówię niewyraźnie? Wiedźm nie wpuszczamy.

Nie miała ochoty na dalszą kłótnię. Wcześniej czy później i tak wejdzie do środka. Odeszła od bramy i poszła do pobliskiego lasu, w którym skupiła się na dźwiękach natury. Obserwowała drzewa, liście, krzewy, zbierała rośliny, z których mogła tworzyć napary, i inne zioła. Uplotła sobie wianek i żeby się odprężyć położyła się i odpłynęła myślami.

– To ty jesteś tą wiedźmą, która chciała wejść do miasteczka?

Według nich uczennica nie różniła się od samej wiedźmy. I jedna i druga była tak samo mile niewidziana. Spodziewała się, że w końcu ktoś po nią przyjdzie. Chociaż wszędzie budziły niechęć, to jak potrzebowano pomocy, to o nie je proszono. Otworzyła oczy i spojrzała na wyrośniętego satyra stojącego przed nią. Wiekowo mógłby być jej ojcem, tylko rogi na głowie wyróżniały go od człowieka.

– Zgadza się. Aczkolwiek jestem uczennicą nie wiedźmą.

– Wiem, zauważyłem jedną bliznę na ramieniu. – Zapomniała ją zakryć. – Potrzebujemy twojej pomocy.

Natychmiast przerwała odpoczynek. Satyr wyglądał na zmartwionego, natomiast Hora szeroko się uśmiechnęła.

Przeszli przez bramy miasteczka i pierwsze co zauważyła to wysokie zabudowania, które nie posiadały swoich fundamentów. Były osadzone na szczudłach, które wchodziły w ziemię, a między podłogą a ziemią była jeszcze przestrzeń przez którą przeczołgałby się człowiek, lub inne większe zwierzę. – Jakim cudem te domy wytrzymują? – zastanawiała się dziewczyna.

Później skupiła wzrok na mieszkańcach. Większość z nich nosiła skóry zwierzęce, jakby dopiero co wyszli z jaskini i uczyli się żyć poza nią. Pozostali narzucili zwykłe tuniki. Wszyscy byli wyrośnięci i umięśnieni, jakby ich głównym celem była walka z niedźwiedziami.

Minęli posąg, który przedstawiał kornika. Pierwszą małą istotę, którą zobaczyła, już poddano czcią. Rozglądając się nie zauważyła innych małych zwierząt, oprócz tych szkodników, których było tu na pęczki.

Doszli do budynku, który był wyższy niż inne. Na jego dachu również wyrzeźbiono kornika, a przed wejściem postawiono kilka palenisk i dwóch mnichów mających długie szaty i wykonujących mostek.

Wszedłszy do środka zrozumiała, że korniki traktowano jak istotę kultu. Wybudowano ołtarze przed nimi, a przed każdym złożono ofiarę w postaci kilku belek drewna. Na samym środku pomieszczenia mostek wykonywało kilkunastu mężczyzn. Wydęła oczy spoglądając na nich.

– Prosimy cię, abyś wykonała mostek tak samo, jak ci mężczyźni.

Dziewczyna spojrzała na satyra nie wiedząc czego od niej wymaga. W Misterium Wiedźm skupiała się na zdobywaniu wiedzy i nigdy nie była dobra w ćwiczeniach fizycznych, przez co jej ciało było mocno wychudzone i szybko się męczyła. Jednak zdawała sobie sprawę, jak ważne są rytuały dla mieszkańców. Dlatego położywszy się na podłodze zgięła nogi, ręce, a następnie podniosła swój tułów tworząc mostek.

Przez dłuższą chwilę nikt się nie poruszał. Początkowo Hora dzielnie znosiła trud ćwiczenia, jednak po dłuższej chwili jej ręce i nogi trzęsły się coraz bardziej. Pot intensywnie wychodził na skórę, a w myślach błagała, żeby skończyli, bo dłużej tej męki nie zniesie.

Chwilę później mężczyźni lekko i swobodnie położyli się na ziemi, a następnie usiedli, natomiast Hora z głośnym tupnięciem upadła na podłogę dysząc jak po przebiegnięciu kilku kilometrów.

– Wybacz wiedźmo – rzekł Satyr tonem poważnym i pozbawionym empatii – nim rozpoczniemy jakiekolwiek obrady to zawsze wykonujemy ten rytuał.

Dalsza część opowiadania poniżej

Jeżeli treść opowiadania Ci się spodobała i chciałbyś wpłynąć na rozwój świata literackiego, to serdecznie zachęcam Cię do sprawdzenia mojego Patronite. Kliknij w poniższe logo.

Już się nie dziwiła, że tak łatwo im to wychodziło. Odetchnąwszy głęboko usiadła razem z nimi. Wciąż była cała czerwona, lecz nadal się uśmiechała.

– Prosiliście mnie o pomoc?

– Zgadza się. Mamy problem z rozpadającymi się domami i potrzebujemy twojej pomocy.

– Nie wiem, czy będę w stanie pomóc. Mam stać się wiedźmą, a nie budowniczym.

– Domy nie rozpadają się z przyczyn naturalnych, tylko magicznych, a skoro jesteś wiedźmą, no to znajdziesz przyczynę czemu się rozpadają.

Już nie miała ochoty tłumaczyć, że jest uczennicą. Najwidoczniej oni lepiej wiedzieli kim jest, więc nie zamierzała się sprzeczać.

– Zrobię co w mojej mocy, ale mam warunek. Potrzebuję dowiedzieć się, gdzie rośnie datura.

Satyr spojrzał na nią, jakby prosiła o jakąś herezję.

– Po co ci ta trucizna?

– To już moja sprawa – ucieszyła się, że w końcu ktoś coś wiedział – tak więc pomogę wam rozwiązać sprawę z rozpadającymi się domami, a wy mi wskażecie gdzie znajdę daturę.

– Niech więc tak będzie.

– Gdzie w takim razie mogę przenocować? Czuję, że na rozwiązanie tego problemu potrzebuję więcej czasu niż jeden dzień.

– Możesz spytać Karina o nocleg, to gospodarz karczmy znajdującej się na północnym wschodzie osady. Jeśli nie będzie miał miejsc, wtedy musisz zdać się na siebie.

Nie liczyła na pozytywną odpowiedź, a mimo to ją otrzymała. We wcześniejszych miasteczkach kazali jej spać na świeżym powietrzu, a gdy spytała o nocleg obruszali się. Wyszła z budynku przypominającego świątynię i widząc, że dzień zbliżał się ku końcowi, poszła spać.

Niespokojnie spała tej nocy. Miała sen, w którym leciała na miotle i uderzyła w drzewo, co ją momentalnie zbudziło. Każdy sen miał swoje znaczenie i przez pozostałą część nocy próbowała odkryć jego sens. Skończyła, gdy pierwsze promienie słońca wpadały do jej pokoju. Spojrzawszy przez okno dostrzegła właściciela gospody spoglądającego na nią. Z wściekłością wstała, podeszła do okna i zasłoniła je, na co on rzekł.

– Barwin chce cię widzieć w pracy. Nie dał ci noclegu za darmo.

Nie odpowiedziała. Ubrała zwiewne szaty, nałożyła maść konopną na skórę i wyszła z gospody. Mieszkańcy patrzyli na nią, jak na wybryk natury, z którym nie można się zadawać. Na zewnątrz czekał na nią satyr.

– Czas do pracy. – rzekł Barwin.

Mimo, że już dwóch mieszkańców niechętnie ją witało, to ona odpłaciła im się uśmiechem. W Misterii Wiedźm uczono ją, że każdą obelgę należy przyjmować z radością, bo tylko słabi darzą innych niechęcią. Zaprowadził ją na tyły miasteczka, gdzie jeden z domów zawalił się.

– To ten dom runął się pierwszy. Czekamy na wyjaśnienia.

Następnie zostawił ją. Oczywiście nie pozwolił jej działać w samotności, dlatego było przy niej kilku postawnych mężczyzn, którzy obserwowali każdy jej krok. Przypatrzyła się zawalonemu domowi. Wyciągnęła wszystkie połamane drewna i ustawiła je w oddzielne kupki. Jedne pochodziły z podłogi, drugie od ścian, a jeszcze inne podtrzymywały dom. Poprosiła mężczyzn o pomoc, ale natychmiast pokręcili głowami. Najwidoczniej nie tylko przebywanie w pobliżu wiedźmy jest niebezpieczne, ale również dotykanie rzeczy, których ona dotknęła.

Intuicja podpowiadała jej, że dom się zawalił ze względu na jego wysokość i któraś ze ścian nie wytrzymała. Zdawała sobie sprawę, że takie tłumaczenie nie wystarczyłoby.

– Powiecie mi, dlaczego budujecie tak wysokie domy? – Odpowiedziała jej cisza. – Czy Barwin zabronił Wam również ze mną rozmawiać? – Ponowna cisza, po której zwątpiła z zadawania dalszych pytań. Miała nadzieję, że upokorzenie będzie opłacalne i powiedzą jej, gdzie jest Datura.

Wróciła do obserwacji zniszczonego domu. Ściany nośne nie złamały się, zewnętrzne też nie, nawet podłogowe były stabilne. Zatem rozwiązanie musiało być gdzie indziej. Wstała i zaczęła spacerować próbując zebrać myśli. Drewno same z siebie się nie łamie. – Chyba, że coś je mocno osłabiło. – Doszła do wniosku i popatrzyła na pierwsze z nich, które nie było równo ucięte, wręcz postrzępione, jakby ktoś je przeżarł.

– Korniki. – Natychmiast zrozumiała, że to one są problemem.

Nim powzięła pomysł, aby skonsultować się z zarządcą miasteczka satyr podszedł do niej z garnkami.

– Śniadanie przyniosłem. – zaczął niechętnie.

Gdy wspomniał o jedzeniu zaburczało jej i natychmiast zabrała się za jedzenie. Chociaż było to wrzuconych kilka jajek na ruszt z grzybami i sokiem malinowym, to ucieszyła, że ktoś o niej pomyślał.

– Serdecznie dziękuję. – rzekła z uśmiechem. – Mam pewną teorię dzięki czemu domy się zapadają. Wszystkiemu winne są korniki, to właśnie one …

– Nie bluźnij! – Wzdrygnęła się. Spodziewała się zdecydowanej reakcji, ale nie aż takiej. – To święte istoty i pomagają nam w codziennych zadaniach. – Nie wiedziała, co na to odpowiedzieć. W jaki sposób kornik mógł pomagać? – Przejdź się po naszym miasteczku, wtedy zrozumiesz, że to właśnie dzięki tym istotom nasze miasteczko tak się rozwinęło po powodzi.

– Po jakiej powodzi?

– Wejdź do świątyni to się dowiesz. Teraz nie mam czasu na tłumaczenie, a ty nawet nie próbuj czegokolwiek robić tym świętym istotom!

Opuścił ją zostawiając ze śniadaniem. Nic z tego nie rozumiała. – Korniki wykorzystuje się w codziennych zadaniach? – Nie mogła tego pojąć. Wstała i przechadzała się po miasteczku, próbując zrozumieć pożyteczność tych szkodników. Dopiero, gdy dokładniej przeglądała się miasteczku i jego mieszkańcom dostrzegła, że tutaj do wszystkiego wykorzystuje się drewno. Nawet do rzeźbienia wykorzystują drewniane dłuta. Tylko kto im je ostrzy? Skoro nie mają żadnego metalu, ani noża, to dlaczego narzędzia i przedmioty są tak dobrze wyrzeźbione? Musieli zamawiać w innych wioskach, gdzie nie podchodzi się do drewna z taką czcią.

Weszła do świątyni i dostrzegła tablice, w których został wyryty jakiś tekst. Podeszła do nich i okazało się, że pisały właśnie o wspomnianej powodzi.

Historia działa się sprzed trzydziestu lat, kiedy mieszkańcy budowali domy z dębu. Przybyła powódź i zmiotła wszystkie domy z powierzchni, tak, że mieszkańcy musieli na nowo stawiać miasto. Okazało się, że jedyne drewno, jakie powódź przyniosła nie dało się ciąć przez metalowe narzędzia. Gdy wydawało się, że mieszkańcy miasteczka skończą bez dachu nad głową, wtem jeden z nich dostrzegł, jak jedna z belek drewna przełamała się na pół. Spojrzeli w nią, a w środku były święte korniki, dzięki czemu mieszkańcy wykorzystali je do budowy domów.

– I to temu te korniki są święte, bo wyżerają drewno? – zrozumiała Hora, co dla niej było nie do pomyślenia.

Rozglądając się po świątyni dostrzegła wiele insektów spacerujących po podłodze, ścianie, suficie, przez ołtarze i wszystko, co znajdowało się w ich pobliżu. Widziała przeżarte elementy drewna i spodziewała się, że za chwilę również i świątynia się zawali. Wyszła na zewnątrz, gdzie czekał na nią Barwin.

– I co teraz zrozumiałaś, czemu korniki są świętymi istoty?

– Nie i dzięki waszej głupocie wyznajecie szkodniki, które przyczyniają się do waszej zguby.

Barwin poczerwieniał ze złości i miał ochotę rozszarpać przyszłą wiedźmę. Podszedł do niej z palcem wskazującym wymierzonym w jej kierunku.

– Spróbuj im coś zrobić, to będziesz sądzona za zbrodnie przeciwko człowiekowi i zbezczeszczeniu obiektu kultu. Czy dobrze się rozumiemy?

Zacisnęła zęby. Wychodziło na to, że spędzi tu więcej czasu, niż zamierzała. Zapowiadały się kolejne dni w towarzystwie osób, w których wywoływała niechęć i odrzucenie. Sytuacja zaczynała ją denerwować.

– W takim razie muszę sprawdzić, skąd te korniki przychodzą. – rzekła niechętnie.

– Spróbuj im coś zrobić, to …

– Nic im nie zamierzam robić! Chcę tylko sprawdzić, skąd ich tu tyle. Wydaje mi się, że pochodzą spoza Bori.

Satyr niechętnie się na to zapatrywał.

– Dobrze możesz iść, ale przydzielę ci towarzystwo, na wszelki wypadek, gdybyś chciała coś zrobić kornikom. Czekaj tutaj.

Usiadła na schodach przed świątynią zastanawiając się nad potencjalnym rozwiązaniem. Jej tok myślenia natychmiast skierował się w kierunku powodzi. Rozejrzała się po miasteczku i nie dostrzegła żadnych efektów ubocznych. Racja, od tamtych wydarzeń minęło dużo czasu i przyroda mogła wrócić do swojego rytmu, jednak po powodziach zazwyczaj występowała chmara owadów, a tutaj oprócz korników żadnych nie zauważyła. Oczywiście miała przy sobie olejki z goździków i tymianku, które skutecznie odstraszały komary, jednak nikt z mieszkańców nie odganiał się od much i innych insektów. Zdziwiło ją to.

Jeśli spodobało Ci się ta część opowiadania, to zapraszam Cię do sprawdzenia powieści wydanych przeze mnie. Kliknij w poniższe logo, aby się przenieść do mojego sklepu.