Rozdział 13 – część 2 – fantastyka w najlepszej postaci

Fantastyka w najlepszej postaci 🙂

Nastały czasy, których ani Krol, ani Mokar, ani Krap czy nawet najstarsi jaszczuroludzie żyjący w Itrapie nie pamiętali. Od momentu dekretu barona mówiącego o równości względem prawa dla mieszkańców Ragilii w Itrapie zapanował pozorny spokój. Żołnierze już nie zmuszali pobratymców Krola do budowy mostu, bo mieli za zadanie ich przyuczyć do noszenia broni, by stanęli do walki z barbarzyńcami z Bestrety.

W dalszym ciągu Gradenianie niechętnie patrzyli na nich. Nadal niektórzy strażnicy chcieli znęcać się nad jaszczuroludźmi, lecz w zamian spotykały ich nieprzyjemności prawne. Rozpoczynały się rozprawy, które najczęściej kończyły się odebraniem żołdu.

Od tej chwili każdy jaszczuroczłowiek zdolny do noszenia broni znajdował się w koszarach i odbywał szkolenie wojskowe. Uczyli się walki bronią, zarówno tnącą, jak i obuchową, strzelali z łuku, a część z nich po raz pierwszy dosiadała konia, co z początku kończyło się brakiem opanowania wierzchowca. Początkujący często lądowali na ziemi, co wywoływało salwę śmiechu wśród kawalerzystów i czempionów.

Od momentu, kiedy zostali przyjęci, jako pełnoprawni żołnierze Gradenii, jeszcze częściej spotykali się potajemnie, ale tylko po to, żeby omawiać sytuację panującą na froncie. Wojna z Bestretą działa się już na całej linii frontu. Gazi wciąż się opierała najeźdźcom, a w innych portach Ragilii nie było dobrego połączenia z pozostałą częścią półwyspu, przez co przemarsz wojsk byłby utrudniony. Sytuacja na południowej granicy również była podobna, jak w przypadku Gazi.

Nastała wojna pozycyjna i dopóki wszelkie graniczne punkty się opierały nie było mowy o jakimkolwiek przejęciu inicjatywy przez którąś ze stron. Również i tym razem tematem spotkań jaszczuroludzii i Oranii była sytuacja na froncie.

– Jestem pod pełnym wrażeniem dowodzenia lorda Kardisza – rzekła Orania, gdy patrzyła na mapę. – Armia złożona z kilkudziesięciu wojów wciąż pilnuje, żeby Gazi nie była otoczona przez armię Lortara. Utrudniają desant królewskim jednostkom barbarzyńcy, przez co nie może się przebić w głąb Ragilii.

– W takim razie to idealna okazja na atak – rzekł Koras. – Zaatakujmy ludzi i wyrzućmy stąd barbarzyńców. Będziemy mieli Ragilię wyłącznie dla siebie.

– Koras, czy ty siebie słyszysz? – spytała retorycznie kobieta. – Nawet przy założeniu, że pokonacie ludzi, to wielu z was zginie, co skrzętnie wykorzystają barbarzyńcy.

– I ja również uważam, że Orania ma rację.

Wszyscy usłyszeli głos w jamie, którego zaczęli poszukiwać, lecz poza nimi nikogo nie było. Chwilę później ściana w świątyni rozwarła się, a z przejścia wyszedł niebieskołuskowy jaszczuroczłowiek z szatami kapłańskimi.

– Również uważam, że nie należy walczyć z ludźmi, tylko razem z Gradenią przepędzić barbarzyńców.

– Korindan? – spytała Orania.

– Ogran, bądź pozdrowiony – powiedział Krol. – Dawno cię nie widzieliśmy.

– Korindan? A kto to taki? – Kapłan podniósł prawą powiekę do góry, aby wprowadzić Oranię w błąd. – Również przyjemnie mi was widzieć moi towarzysze.

 

Dalsza część opowiadania poniżej

Jeżeli treść opowiadania Ci się spodobała i chciałbyś wpłynąć na rozwój świata literackiego, to serdecznie zachęcam Cię do sprawdzenia mojego Patronite. Kliknij w poniższe logo. I niech fantastyka będzie z nami 🙂

 

Albo postaw mi kawę, będę serdecznie za nią wdzięczny:

 

– Przepraszam, pomyliłam cię z kimś – oznajmiła, choć nie była przekonana. Miała wrażenie, że Ogran miał taki sam głos, co głos z pałacu, z którym rozmawiała.

– Nad czym się zastanawiacie moi mili? – zainteresował się kapłan.

– Jak najlepiej pomóc ludziom – postawiła sprawę jasno Inja.

– Pokazałam im, jak wygląda sytuacja na froncie bezpośrednio od naszych informatorów – głos zabrała Orania. – Na ich podstawie wojna toczy się w Gazi. Na morzu Ragilijskim, gdzie flota Gradenian skutecznie nie dopuszcza do desantu barbarzyńców oraz na południowej granicy, gdzie przygraniczne twierdze jak: Żelazny grot, Opszak, Trazyntia czy Horowa mora wciąż są w rękach Gradeniańskich.

Ogran doskonale wiedział, jak wyglądała sytuacja na froncie i cieszył się, że nie dochodziło do przełamania wojsk gradeniańskich i bestreckich. Plan działał jak należy.

– W takim razie czemu nie pójdziecie z ludźmi walczyć? – dociekał Ogran. – Co wam przeszkadza?

– Inja i Orania, których słucha Krol – powiedział zniesmaczony Riba, do którego dołączył Koras.

– Nie jesteśmy jeszcze wyszkoleni do walki, więc nie chcemy być pierwszymi, którzy zginą w tej walce – odrzekł Krol. – Chcemy walczyć, ale nie zginąć.

– Tak się teraz zastanawiam o powodach waszej walki. – Podrapał się po głowie Ogran. – Przecież już nie jesteście niewolnikami, to czemu chcecie walczyć?

– Wciąż jesteśmy zależni od ludzi – powiedział Krap.

– Ludziom nie można ufać, bo prędzej nas zabiją niż dotrzymają swoich obietnic. – Zgodził się z Krapem Koras.

– Jednak jesteście traktowani tak samo jak ludzie, to dlaczego chcecie z nimi walczyć? – Jeszcze raz zapytał Ogran. – Czy w wolności właśnie nie chodzi o to, że jesteście traktowani tak samo, jak ludzie?

– Ludzie wciąż tu są, a nie powinno ich być – odparł Krol. – Nie zadowala nas obecność ludzi w Ragilii. To jest wielka kpina, że w dalszym ciągu musimy ich słuchać – oznajmił dobitnie zielonołuskowy, na co zgodzili się wszyscy jaszczuroludzie. Orania jedynie nie dawała tego po sobie poznać, ale również zgadzała się ze zdaniem rodowitych mieszkańców Ragilii.

– W takim razie walczcie – rzekł Ogran, który znikł w ścianie świątynii.

– Ogran! Ogran! Wracaj! Potrzebujemy cię! – krzyczał Mokar, lecz wraz ze zniknięciem kapłana znikł również kurz, który kapłan wzniósł.

– Czy to jest ten Ogran, o którym mówiliście? – zapytała Orania, na co wszyscy jej skinęli głową. – Spodziewałam się, że bardziej nam pomoże – rzekła zażenowana jego postawą.

– Nikt nie jest w stanie go zrozumieć – powiedział Mokar.

Mieli nadal rozmawiać o sytuacji na froncie, lecz złota ważka wleciała do świątynii. Falująco zmierzała w kierunku Krola, który złapał ją w ostatniej chwili, nim zwierzę z wielkim łoskotem upadło na ziemię. Dostrzegł, że na jej tułowiu przewieszono list. Spodziewał się, że jest od Zdoraka.

– Dajcie ważce pić i jeść – polecił Krol spiskowcom.

Kroić i Broan jako pierwsi znaleźli się przy Krapie, któremu Krol podał list. Czerwonołuskowy natychmiast rozwinął list i zaczął czytać.

Mój panie, nie mam czasu pisać tego listu, więc wybacz mi za mój nietakt. Gdy czytasz ten list Gazi została podbita. Gdy zbieraliśmy moglistego dyniacza razem z Arinem dostrzegliśmy wielkie małpy, które niszczyły drzewa bagien i biegły w kierunku portu. Pokonali armię ludzi i przebili się przez mury miasta. Uciekamy razem z pobratymcami do was. Przepraszam, że zawiodłem mój panie.

Zdorak

Wszystkich ogarnęło przerażenie, a Orania skwitowało to, co usłyszeli, na swój sposób:

– Gazi zostało podbite, a więc następnym celem jest Itrapa, a potem po moście podbój Gradenii.

 

Kolejna część opowiadania w następny wtorek o godz: 16:00

Zainteresowany dalszą częścią? Jeśli tak to kliknij poniżej „Następny wpis”.

Sprawdź moje media społecznościowe:

https://www.facebook.com/KamilSobikPisarz

https://www.instagram.com/kamil_sobik_pisarz

 

Jeśli chcesz poznać inne moje opowiadania, czy powieści, fantastyka i nie tylko, to zapraszam do sklepu:

/sklep/

 

Rozdział 13 – część 1 – fantastyka w najlepszej postaci

Fantastyka w najlepszej postaci 🙂

Zdorak razem z pozostałymi gnollami wciąż poszukiwał moglistych dyniaczy i innych składników, potrzebnych do klątwy, która wymuszała na gnollach posłuszeństwo względem ludzi.

– Mam kolejnego moglistego dyniacza – rzekł do niego jeden z gnolli, który przybiegł do niego z rośliną.

– Dobrze Arinie, daj go do kosza.

Zbierali mogliste dyniacze, przez cały dzień i noc. Zastępca przywódcy stworzył wymienność pracy, gdzie jedni pracowali za dnia, a inni w nocy. Nikt nie był zmęczony i każdy miał siły do dalszego szukania roślin. Podzielił wszystkich gnolli na kilka mniejszych ekip, które przeczesywały określoną część Gazi i jej okolic. Wielokrotnie widzieli ogniste kule lecące w powietrzu, a gdy podchodzili pod mury miejskie to słyszeli pojedyncze uderzenia broni, co ich przerażało.

– Zdorak, jak myślisz, dobrze robimy, że pomagamy ludziom w walce z orkami?

Zastępca dowódcy również się nad tym zastanawiał. Miał świadomość, że Krol jest ich wodzem i powiedzie do wolności, zgodnie z tym co mówiła przepowiednia. Nie chciał mu wchodzić w zdanie, ale czuł, że nie w tym kierunku powinni iść. Nie mogli odzyskać wolności, jeśli w dalszym ciągu będą uzależnieni od ludzi.

– Nie mam pojęcia Arinie. Ufam Krolowi i może w tym szaleństwie jest jakaś metoda. Krol również nie był zadowolony, kiedy jego pobratymcy zgodzili się na współpracę z ludźmi.

– Czy rzeczywiście Krol jest tym, za którego uważamy?

Zdorak schylił się w kierunku Arina. Gniewny wzrok zastępcy patrzył z dezaprobatą na stwierdzenie niższego gnolla.

– Przepowiednia go wskazała. Naturalna siła go wskazała, więc nie podważajmy zdania przeznaczenia. Krol jest naszym dowódcą, który wyciągnie nas z sideł śmierci i zniewolenia. Jestem o tym przekonany. Musimy zaufać naszemu dowódcy i nie próbuj komukolwiek siać defetyzmu i zwątpienia w naszego przywódcę, czy to jasne?!

Arin się spiął. Nigdy nie widział, żeby Zdorak tak się zdenerwował. Zawsze go miał, jako opanowanego i spokojnego przywódcę, ale ostatnio miewał trudności z chłodnym podejściem.

– Przepraszam cię, mam wrażenie…

– To ja cię przepraszam – uspokoił się. – Za dużo ostatnio wszystkiego się dzieje i boję się, że zaczynam tracić jasność umysłu.

Arin poklepał Zdoraka po ramieniu i wrócili do zbierania roślin. Przechadzali się między mokradłami, które momentami przypominało jezioro do przepłynięcia.

– Całe futro mi się lepi – marudził Zdorak. Nigdy nie znosił pływania i pływał z przymusu. Dostrzegł po drugiej stronie mokradła jeszcze kilka pomarańczowych roślin, które w nocy świeciły, co pomagało je odnaleźć. Przypłynął na wysepkę, gdzie po wyjściu na brzeg starannie się otrzepał i zaczął zbierać rośliny.

Donośny ryk przeszedł całą okolicę, a dźwięk odgłosu wchodził do uszu Zdoraka ze wzmocnioną siłą. Skulił się próbując jakkolwiek wytrzymać siłę natężenia dźwięku. Gdy wycie ustało spojrzał w kierunku jego źródła i gdy ledwo się odwrócił okolicę przebiegł kolejny ryk, a po nim następny i jeszcze kolejne.

Nigdy nie słyszał tego dźwięku. Natychmiast włosy na jego skórze stanęły, podobnie jak uszy, które spodziewały się kolejnego dźwięku. Rozglądał się, ale ciemne niebo wyglądało tak jak zawsze. Gwiazdy przykrywały chmury, a drzewa nie poruszały się i korony drzew sięgały nieba.

– Zdorak, czy wszystko w porządku?!

Z ledwością do uszu zastępcy przywódcy gnolli dobiegł krzyk współtowarzysza. Nie wiedział, czy krzyk był taki cichy, czy jeszcze słuch przystosowywał się do nowych warunków.

– Tak, w porządku, zaraz wracam.

Zebrał wszystkie rośliny do torby i zmierzał z powrotem do Arina. Kiedy wszedł do wody poczuł dużą falę, która wypchała go na brzeg. Nie wiedział, skąd wziął się ten nurt. Spróbował jeszcze raz, ale fala ponownie wypchała go na brzeg. Poszedł w drugim kierunku, ale również i stamtąd został zepchany na brzeg.

Spojrzał w kierunku drzew na przeciwległym brzegu i dostrzegł, że zaczęły się kiwać.

– Jak wielka siła jest w stanie przechylać drzewa?

 

Dalsza część opowiadania poniżej

Jeżeli treść opowiadania Ci się spodobała i chciałbyś wpłynąć na rozwój świata literackiego, to serdecznie zachęcam Cię do sprawdzenia mojego Patronite. Kliknij w poniższe logo. I niech fantastyka będzie z nami 🙂

 

Albo postaw mi kawę, będę serdecznie za nią wdzięczny:

Zastanawiał się Zdorak, lecz nim zdążył wysnuć jakąkolwiek teorię, to część drzew ta siła powaliła na ziemię, a następną część ucięła w połowie. Nastał kolejny ryk, który powalił gnolla na ziemię. Skulił się, żeby zagłuszyć donośny wrzask i uchronić swoje uszy przed niszczącym wpływem dźwięku. Ziemia, na której leżał zastępca, zaczęła się trząść. Widział drgania ziemi poruszające się niczym fala. Podobne drgania wywoływała woda, aż po chwili dobiegały dźwięki tupotu stóp.

Spojrzał w kierunku ich źródła i ni stąd, ni zowąd wyskoczyła wielka małpa na środek wody i zaczęła krzyczeć w niebogłosy. Za nią wybiegły kolejne i na dwóch łapach zmierzały w kierunku Zdoraka.

Gnoll wyłupił oczy, po czym rzucił się do wody i płynął w kierunku Arina, który dostrzegłszy niebezpieczeństwo wbiegł w głąb bagien. Małpy były coraz bliżej Zdoraka, lecz zdawały się go nie zauważać.

Wtem jedna ze stóp uderzyła w taflę wody tuż obok gnolla, którego siła wyrzuciła do góry i spadł z powrotem do wody. Otrzepawszy się spojrzał w kierunku gromady małp, która biegła w głąb bagien. Spojrzał, że miały szare futro, a z ich pysku wychodziła piana, która otaczała potężne kły wychodzące ze szczęk. Były wielokrotnie wyższe od jakichkolwiek istot, które znał w Ragilii.

Gdy znikły w odmętach bagien Zdorak dopłynął do brzegu, na której widział Arina równie przestraszonego co on sam.

– Wiesz, co to było? – spytał zastępcę przywódcy gnolli.

– Nie mam pojęcia, wiem tylko, że na pewno nie pochodzi z Ragilii – rzekł gnoll. – Poszukajmy resztę, sprawdźmy, co się dzieje.

Pozostawili wszelkie kosze z moglistym dyniaczem i natychmiast wrócili do osady. Panował tam bardzo duży rozgardiasz i nikt nie wiedział, co się stało.

– Drogie kundelki proszę was o spokój – rzekł Zdorak, ale na nic się to zdało. Spanikowany tłum nie reagował na słowa gnolla. – Proszę was uspokójcie się! – krzyknął, ale nie spowodowało to jakiejkolwiek zmiany zachowania.

– Milczeć!!! – krzyknął Arin, na którego głos wszystkie gnolle się uspokoiły i zwróciły się w jego stronę, który sam jeden przekrzyczał cały tłum i skupił na siebie uwagę. – Możesz mówić – oddał głos Zdorakowi.

– Powiedzcie mi, czy ktoś z was wie, co to są za stworzenia?

– Te wielkie małpy? – rzekł ktoś z tłumu. – O mały włos mnie nie stratowały.

– Zgadzam się i obśliniły mnie porządnie – dodał kolejny, który był przykryty flegmą z ust bestii.

– Zdorak co to było? – zapytał następny. – Te potężne małpy tratowały drzewa, powodowały, że ziemia się trzęsła. Powiedz z czym mamy do czynienia?

– Nie mam pojęcia. Wiem tylko, że te stworzenia nie pochodzą z Ragilii – oznajmił były przywódca.

– Widziałem, jak zmierzały w kierunku Gazi – powiedział następny z gnolli.

– Idę sprawdzić, w jakim celu, pozostańcie tutaj.

Ruszył w kierunku Gazi drogą wyrwanych drzew z korzeniami. Pamiętał, że w niektórych miejscach należało przepływać przez mokradło, a teraz przebiegał przez nie, jak po suchej powierzchni.

Dobiegł do pobojowiska, w którym jak się domyślił toczyła się bitwa. Widział wiele małp, które leżało na ziemi, a do ich ciała były powbijane kilkanaście długich włóczni. Nieco dalej leżeli ludzcy jeźdźcy na koniach, którzy mieli rozszarpane ciała, a z wielu z nich wciąż krew spływała. Kolejny krok spowodował, że zanurzył się w lepistej mazi. Natychmiast pomyślał, że była to ślina małpy, ale była zbyt czerwona. Kiedy odpowiedź przyszła do jego głowy natychmiast zwrócił wnętrzności.

Z dalszych wymiotów wyrwał go ryk, który dochodził od Gazi. Pozostawił pobojowisko i ruszył w kierunku portu. Przed murami miasta stało kilkanaście małp, które biły w bramy miasta, a przy nich znajdowało się mnóstwo zielonych ludzi, którzy po drabinach próbowali wejść na mury. Zdorak nigdy nie widział tych postaci, ale po opisie przeczytanym wcześniej, natychmiast zrozumiał, że byli to orkowie. Wywnioskował, że król Bestrety dobił statkami do brzegu i jego armia rozpoczęła szturm na miasto.

Gnoll usłyszał trzask wyłamanych drzwi, później przebicie pięścią murów, a następnie coraz więcej odgłosów utyskiwania i spadających ciał.

Zorientował się, że armia Lortara przebiła się do miasta. W tej chwili rozpoczęła się masakra jej mieszkańców. Zawrócił i ile miał sił w nogach biegł w kierunku osady. Przybiegł do niej zdyszany i ledwo miał trudności ze złapaniem oddechu.

– Zdorak, co się stało? – zapytał Arin.

– Przywołaj ważkę, muszę napisać list i porozumieć się z Krolem.

Natychmiast przywołał złotą ważkę, która chwilę później zawinęła się wokół ramienia Arina. Zdorak tak szybko, jak potrafił, napisał list do przywódcy, obwiązał go wokół ważki i nakazał jej lecieć do Krola.

– Co robimy Zdorak?

– Idziemy do Itrapy, powiemy dokładniej, co widzieliśmy, a Krol już nam powie, co robimy.

 

Kolejna część opowiadania w następny wtorek o godz: 16:00

Zainteresowany dalszą częścią? Jeśli tak to kliknij poniżej „Następny wpis”.

Sprawdź moje media społecznościowe:

https://www.facebook.com/KamilSobikPisarz

https://www.instagram.com/kamil_sobik_pisarz

 

Jeśli chcesz poznać inne moje opowiadania, czy powieści, fantastyka i nie tylko, to zapraszam do sklepu:

/sklep/

 

Rozdział 12 – część 2 – fantastyka w najlepszej postaci

Fantastyka w najlepszej postaci 🙂

Orania otworzyła odrzwia, które prowadziły do pokoju gościnnego w pałacu barona. Sam jego właściciel siedział na drugim końcu długiego stołu, gdzie znajdowały się wszelkiego rodzaju pieczenie, mięsa przyprawione moglistym dyniaczem, sałatki, i kulinaria ze składników, które nie pochodziły z krainy bagien. Niedaleko od stołu stała służba, której trzęsły się ręce. Po położeniu półmiska na stole, bądź napełnieniu pucharu, znikali, żeby baron na nich nie spojrzał.

Sam właściciel pałacu przybrał najbardziej dostojne szaty oplecione w herb rodu Joas – jelenia z szerokimi porożami stojącego na kuszy. Jego sukno było obleczone złotem od stóp do głów. Na butach znajdowały się duże łuski, co natychmiast rzuciło się w oczy Krolowi. Baron podniósł kielich, na co jedna ze służących przyszła i polała mu wina. Wstał i podszedł do przybyszy z uśmiechem na ustach.

– Witajcie moi mili. Uściśnijmy sobie dłonie na przywitanie. – Energicznie wyciągnął dłoń do każdego z nich, na co mieszkańcy Ragilii nieznacznie wyciągnęli swoje. Baron ścisnął je tak mocno, że Kroić czy Inja czuli, jakby kości im połamał. Tylko Krol odwzajemnił baronowi równie mocnym uściskiem. – Pozwólcie, że was oprowadzę po tym, co się tu znajduje. – Odwrócił się do nich plecami i skinął palcami by szli za nim.

Mieszkańcy Ragilii nie wiedzieli jak się zachować. Wszyscy spojrzeli w kierunku Oranii, na co ona skinęła im, żeby podążali za baronem. Właściciel pałacu stanął przed pierwszym zwierzęciem, któremu od ściany wystawała podłużna głowa z szerokimi porożami.

– Tego jelenia jeszcze upolowałem w Gradenii w pobliżu Warden – oznajmił z dumą. – W lasach środkowo gradeniańskich jest ich naprawdę sporo, ale tego nikt nie potrafił upolować. Mnie się udało, ale dość długo się męczyłem. Zawsze mi uciekał i to mimo tego, że świetnie umiem strzelać z kuszy. Wiecie drodzy jaszczuroludzie i – spojrzał na psiopodobne istoty – gnolle, jak trudno jest upolować taką zwierzynę? – W odpowiedzi mieszkańcy Ragilii podnieśli barki. – Dla was to może nie być trudne, bo wy ze zwinnością poruszacie po ziemi, podobnie jak prężnie budujecie most na cześć króla Waren.

Krolowi już cisnęła się odpowiedź, ale w ostatniej chwili szturchnęła go Inja.

– Jestem wam wdzięczny, że tak prace postępują. I to wszystko dzięki waszemu zaangażowaniu. Jestem wdzięczny, że tak pilnie budujecie most. Chodźmy dalej. – Przeszli do drugiej części pokoju, w której znajdowała się głowa bazyliszka przytwierdzona do ściany.

Krol raz w życiu widział tę istotę, podobnie jak pozostali jaszczuroludzie. Broan i Kroić patrzyli na głowę bestii kuląc się ze strachu. Gdy Mokar dostrzegł ich strach natychmiast położył rękę na ich barkach.

– Ten bazyliszek był pierwszym, którego tutaj upolowałem. Przyznaję, że również nie miałem z nim łatwego zadania. Kilku z moich żołnierzy zamienił w kamień, bo idioci spojrzeli mu w oczy, a jak wiemy, nie patrzy się bazyliszkowi w oczy. Podobnie jak meduzie. Na przestrogę dla mnie postanowiłem wziąć ich posągi i ustawiłem je w drugim końcu pokoju.

Zgromadzenie odwróciło się we wskazanym kierunku i dostrzegło pięć rzeźb ludzi, których zamieniono w kamień. Jaszczuroludziom zrobiło się niedobrze na ten widok, a gnolle zemdlały i upadły na podłogę. Baron natychmiast poprosił służbę, żeby ocucili gości. Podbiegli do nich i lekko uderzyli ich po pyszczkach. Ocknęli się i łapczywie pili wodę, którą im podstawili. Spojrzeli ponownie na posągi i momentalnie odwrócili głowę.

– Podejdźcie moi goście pod kolejny okaz, który chcę pokazać.

Zmierzali za nim. Poprowadził ich pod wielką głowę z kłami o długości ramion. Głowa była owinięta łuskami i z oczami wielkości głowy jaszczuroczłowieka. Mieszkańcy Ragilii skłonili się ze strachu, a gnolle odwróciły głowę nie chcąc patrzeć na wielką bestię. Krol patrzył z zaciekawieniem i przerażeniem. Podszedł bliżej i chciał ją dotknąć, lecz była za wysoko.

– Spokojnie mój gościu – odrzekł baron. – Temu powiesiłem wyżej, bo jest to dla mnie największe trofeum. To jest jedna z głów trójgłowej hydry.

Oczy przywódcy powstania mało co nie wypadły z oczodołów. Z wrażenia patrzył na głowę zwierzęcia i bóstwa, które wielbili, po czym spojrzał ze strachem na barona. – Kim on był, że potrafił upolować hydrę? – pomyślał Krol. Nienawidził go, ale świadomość, że mógł z nim zrobić wszystko wywołała w nim przerażenie.

– Tą bestię…

– Baronie Mormo Joasie, zaprosił baron gości, żeby nie pokazywać swoich trofeów, tylko porozmawiać na istotne dla Gradenii kwestie – rzekła Orania.

– Oczywiście – odrzekł Baron – zapraszam do stołu.

Usiedli przy nim. Orania skinęła głową do jaszczuroludzi i gnolli. Widziała, jaki strach wywołała w nich głowa hydry.

– Częstujcie się moi goście – zachęcił właściciel pałacu odkrawając solidny kawał wieprzowiny.

Mieszkańcy Ragilii nie wiedzieli jak jeść te potrawy. Po chwili Krol rękami oderwał kawałek baraniny i konsumował część mięsa. Po nim w ten sam sposób zaczęli robić pozostali mieszkańcy bagien, oprócz Inji i Krapa, którzy niezdarnie próbowali się posługiwać sztućcami. Baron patrzył zniesmaczony na brak manier rodowitych mieszkańców tych terenów, natomiast twarz Oranii nie wyrażała nic, tylko zaczęła powoli pochłaniać kęsy mięsa.

Po pierwszych obawach wszyscy konsumowali jedzenie na swój sposób. Baron próbował zagadywać mieszkańców Ragilii, ale oni byli zaabsorbowani jedzeniem i pałaszowali udka, skrzydełka, karczki tak szybko, jakby nie jedli od kilku dekad. Nikt z nich nie miał do czynienia z tak starannie przygotowanymi potrawami i tak wykwintnie podanymi. Toteż pałaszowali do momentu, aż wszystko znikło ze stołu.

– Dobrze baronie, czy możemy przejść do tematu rozmowy? – zarządziła Orania, po czym mrugnęła do Inji.

 

Dalsza część opowiadania poniżej

Jeżeli treść opowiadania Ci się spodobała i chciałbyś wpłynąć na rozwój świata literackiego, to serdecznie zachęcam Cię do sprawdzenia mojego Patronite. Kliknij w poniższe logo. I niech fantastyka będzie z nami 🙂

 

Albo postaw mi kawę, będę serdecznie za nią wdzięczny:

– Oczywiście Oranio, więc jak wiecie moi mili ostatnio na Gradenię spłynęła niegodziwa fala w postaci wojny z Bestretą. Jest to kraina znajdująca się na południe od Ragilii, która charakteryzuje się wyjątkową brutalnością i nienawiścią do wszystkich.

Krol już miał ochotę coś odpowiedzieć, lecz Mokar, który widział, jak przyjacielowi drgały usta z nerwów, złapał go za rękę, co go uspokoiło. Baron nie zwrócił na to uwagi i kontynuował:

– Zarządziłem, że najmężniejsi jaszczuroludzie mieli stawić się do koszar, żeby przebyć obowiązkowe szkolenie na żołnierza gradeniańskiego. Ku mojemu zaskoczeniu nie wstawił się nikt, a choćby jak patrzę tutaj na niektórych – wskazał na zielonołuskowego – to nadawali by się do walki. Pomyślałem, od razu, aby wyjaśnić tą sprawę z wami. Dlatego, czy mogę poznać powód, dlaczego nie chcecie nas wspomóc?

Zielonołuskowy powstał, lecz nim zdołał rzec jakiekolwiek słowo wstali za nim Krap i Mokar, którzy uspokoili zdenerwowanego Krola. Orania pokręciła głową z zażenowania, a Inja rzekła z drżącym głosem:

– Baronie – baron usłyszawszy jej głos przechylił ku niej głowę – nie czujemy… nie mamy przekonania. – Ciężko jej przechodziły słowa przez gardło. Spojrzała na Oranię, która jedną dłonią pokazała jej wyciągnięty kciuk, a drugą robiła kółka zachęcając ją do dalszego mówienia. – Nie mamy przekonania, dlaczego powinniśmy wesprzeć swoją obecnością ludzi w walce z barbarzyńcami.

– Jak masz na imię jaszczurzyco? – zapytał głosem nieznoszącym sprzeciwu. Gdy się przedstawiła mówił dalej: – Injo, mógłbym was zmusić do noszenia broni gradeniańskiej i puścić was w pierwszym rzędzie, żebyście zginęli, ale chcę po dobroci was przekonać, że lepiej będzie dla was wesprzeć naszą sprawę, niż barbarzyńskie dążenie Lortara do zbudowania cesarstwa. Powiedzcie mi lepiej, kto wśród was ma największy poklask. Nie wierzę, że jest to kobieta.

Powiedziawszy to Inja zapłonęła z wściekłości. Powstała i wrzasnęła na barona.

– Tylko dlatego, że jestem kobietą nie mam prawa do wypowiadania się?! – Krzyk Inji zamurował nawet Oranię, z której nie wychodził żadne emocje. – Aż tak baron jest zaślepiony, że skoro się odezwałam, to znak, że mówię w imieniu osoby, która nami dowodzi?! Baron jest…

– Injo, prosimy cię bez wyzwisk – oznajmiła Orania, po czym dała znać, niewidzialnie dla barona, że jest to zła droga. Następnie zwróciła się do właściciela Ragilii. – Baronie Joas nie godzi się zaszczytnemu Gradenianowi, żeby podważać czyjeś słowo tylko ze względu na płeć i swoje uprzedzenia względem kobiet.

Baron zerknął na Oranię, której cała aparycja wyrażała dezaprobatę do jego postępowania.

– Zrozumiałem swój nietakt Oranio i serdecznie przepraszam cię Injo, że poczułaś się urażona moim postępowaniem. – Inja usiadła, gdy się uspokoiła. – Jesteśmy w ciężkich czasach i emocje biorą nade mną górę. Chcę zrozumieć wasze postępowanie.

– Baronie, może wyjaśni baron obecnym tu gościom dlaczego powinni wesprzeć ludzi w wojnie z Bestretą – zasugerowała Orania.

– Oczywiście Oranio. – Następnie zwrócił się do jaszczuroludzii i gnolli. – Bestreta słynie z wyjątkowej brutalności, która nie rozróżnia rasy, ani płci. Oni sprawią wam tutaj piekło.

– Baronie, my już przez ludzi mamy piekło – odrzekł stanowczo Krol, na co Orania i baron spojrzeli na niego z niechęcią.

– Krol uspokój się – powiedział Mokar. – Tak, to do niczego nie dojdziemy.

Przywódcy przyszłego powstania już słowa cisnęły się w odpowiedzi, ale gdy dostrzegł zdegustowane spojrzenie wszystkich zebranych usiadł pod natłokiem niezadowolenia, jakie wywołał.

– Dlatego, jak mówiłem wcześniej nie znacie prawdziwych ich metod traktowania niewolników, a zapewniam was, że dla nich będziecie niewolnikami. Powiem wam, co się stanie, jeśli wesprzecie barbarzyńców w walce z nami. Pokonacie nas i się wycofamy z Ragilii, ale jeśli myślicie, że pozwolą wam założyć własne królestwo w Ragilii, to grubo się mylicie. Wybiją was co do jednego, a kobiety z dziećmi zniewolą i doprowadzą w długich męczarniach do ich śmierci. Takie jest prawo ludów podbitych przez Bestretę. Z tego powodu zaprosiłem was, żebyśmy porozumieli się w sprawie współpracy i znaleźli wspólne rozwiązanie tego problemu.

– Dobrze baronie – odrzekła Inja, gdy emocje opadły – również i nam na tym zależy. Każdemu z nas osobna. – Orania nieznacznie uśmiechnęła się w jej stronę, na co jaszczurzyca kontynuowała. – Jesteśmy skłonni wesprzeć Gradenię w walce z Bestretą w jakikolwiek sposób. Jednak mamy swoje warunki, które oczekujemy, że Gradenia spełni.

Baron przełknął gulę w gardle i poprawił swój kołnierz. Czuł się niezręcznie, że to niewolnicy stawiali mu warunki, a on albo się do nich dostosuje, albo Bestreta zaleje swoim barbarzyństwem całą Ragilię.

– Jakie to warunki? – Te słowa ciężko przechodziły mu przez gardło.

– Za nasze wsparcie w wojnie król Gradenii podpisuje pergamin, w którym zrzeka się Ragilii na rzecz mieszkańców z bagien.

– Wy jaszczury żeście chyba na łeb upadły! – wybuchł właściciel ziem. – Co wy sobie wyobrażacie, że oddamy wam nasze ziemie tylko dlatego, że wsparliście nas w wojnie?

– To są nasze ziemie! – krzyknął Krol. – To wy je bezprawnie okupujecie i zajmujecie nasze ziemie!

– Jaszczury nie nadużywajcie mojej cierpliwości, bo…

– Dość! – przekrzyczała tłum Orania, która bała się eskalacji kolejnej bezsensownej kłótni. – Zebraliśmy się tutaj, żeby znaleźć rozwiązanie, a nie przekrzykiwać się jeden przez drugiego. – Spojrzała z dezaprobatą na Krola i barona. – Przeprosić się nawzajem i wracajmy do rozmowy.

Baron i Krol gniewnie patrzyli po sobie. Mierzyli się wzrokowo, lecz żaden z nich nie chciał ustąpić. Gdy rodowici mieszakńcy Ragilii z wściekłością spojrzeli na Krola wtedy zielonołuskowy ustąpił:

– Przepraszam za swoje zachowanie – rzekł, po czym odwrócił głowę od wszystkich.

– Również i ja przepraszam za swoje zachowanie – oznajmił baron. – Jednak na ten warunek nie mogę się zgodzić w imieniu króla. Król dekretuje niepodległość danych ziem i to on wydaje decyzję. Nie jestem godzien tego robić w jego imieniu. Jedynie co mogę wam obiecać, to łagodniejsze traktowanie po wojnie przez żołnierzy podczas budowy mostu.

Orania wskazała Inji, że ma się nie godzić na to.

– Drogi baronie, ta propozycja nie jest dla nas akceptowalna. Będziemy nadal niewolnikami, więc, nic się nie zmieni. Z tego powodu mamy inne żądanie. Oczekujemy, że Jaszczuroludzie, gnolle i wszelkie inne istoty żyjące jak w Ragilii będą miały takie same prawa jak ludzie.

– Oczekujesz ode mnie Injo, że jednym nadaniem zmienię wykładnię prawa?

– Dokładnie tak – potwierdziła jaszczurzyca. – Podobnie jak baron ogłosił zwiększoną pracę dla jaszczuroludzi przy budowie mostu, czy nabór do armii, tak teraz może baron ogłosić zrównanie praw mieszkańców Ragilii i ludzi.

Orania skłoniła ręce do oklasków, by przekazać Inji swoją aprobatę.

– Wykorzystujesz sytuację Injo, że mam zawiązane ręce. Jednak zgadzam się na wasze warunki. Ogłoszę to jutro. Każda jakakolwiek niegodziwość względem was będzie sądzona tak samo, jak względem ludzi.

– Dziękujemy baronie.

– W takim razie przybijmy się kielichami. Służba! – krzyknął baron, która zjawiła się natychmiast. – Poproszę moim gościom polać wina. Mamy powód do świętowania.

Od dzisiaj jaszczuroludzie nie byli już niewolnikami i mieli takie same prawa, co ludzie. Każdy z mieszkańców Ragilii cieszył się, natomiast baron sztucznie się uśmiechał.

 

Kolejna część opowiadania w następny wtorek o godz: 16:00

Zainteresowany dalszą częścią? Jeśli tak to kliknij poniżej „Następny wpis”.

Sprawdź moje media społecznościowe:

https://www.facebook.com/KamilSobikPisarz

https://www.instagram.com/kamil_sobik_pisarz

 

Jeśli chcesz poznać inne moje opowiadania, czy powieści, fantastyka i nie tylko, to zapraszam do sklepu:

/sklep/